ONE SHOT>][6 TIMES I CALL U][ < ll D18ll

posted on 04 Nov 2009 18:14 by kubpafc in FanFiction

ความสุขก็เป็นเหมือนเมฆที่มักจะเปลี่ยนรูปร่างอยู่เสมอ
บางครั้งก็มีสีเทาหม่น บางครั้งก็เปล่งประกายเป็นสีทองสดใส
ช่วงเวลาแห่งชีวิตก็ไม่เคยคงที่อยู่แบบใดแบบหนึ่ง
ยามที่เมฆส่องประกาย ก็เหมือนกับการเปลี่ยนแปลงของคน
ดูคล้ายๆเรื่องตลกเลยนะ อีกเดี๋ยวมันก็ต้องหายไปพร้อมกันอยู่ดี
CREDIT ll kimdongwan Blog ll

"นี่...เคียวยะ..." ร่างบางหันหน้ามาตามเสียงเรียก ดวงตาเรียวจ้องเขม็งมายังคนที่รบกวนการทำงานของเชา
"มีอะไร..." ดีโน่ได้แต่ยิ้มแหยๆ ก่อนจะเดินออกจากห้องทำงานของคนตัวบางแล้วยืนพิงประตูอยู่ขากด้านนอก

ความสุขก็เป็นเหมือนเมฆที่มักจะเปลี่ยนรูปร่างอยู่เสมอ

'เคียวยะ...' เรียกออกไปจนสุดเสียง แต่กลับไปเคยดังไปถึงหูของเมฆาที่ล่องลอย เอื้อมมือจนสุดแขน แต่ก็ไม่อาจะไขว่ขว้าถึง

ทั้งๆที่ ฮิบาริ เคียวยะคนนั้น..ก็แข็งแกร่ง แต่กลับบอบบางอย่าไงม่แน่เชื่อ .... ทั้งใจดำ แล้วก็ใจอ่อนในเวลาเดียวกัน...
ก็เหมือนเมฆ...ที่ลอยอยู่บนฟ้าอย่างโดดเดี่ยว เปลี่ยนแปลงรูปร่างไปตามกระแสลม ..

ทั้งๆที่เชื่องช้า...แต่กลับไม่เคยหยุดนิ่ง....

ดูเย็นชา แต่กลับอ่อนโยน...

'เคียวยะ....' เรียกออกไปอีกครั้ง...แต่สิ่งที่ได้กลับมา เป็นเพียงแค่ดวงตาเย็นชา ไร้ซึ่งความปรารถนาที่จะผูกมิตรด้วย

บางครั้งก็มีสีเทาหม่น บางครั้งก็เปล่งประกายเป็นสีทองสดใส

แสงสว่างที่คอยชะล้างจิตใจ ทำให้รู้สึกดีทุกครั้งเมื่อได้เห็น...

แสงสว่าง..จะชัดเจนที่สุด ก็เมื่ออยู่ในความมืดมิด....

....ได้โปรดเถอะเคียวยะ....ฉันไม่รู้จะทำยังไงแล้ว...

เมฆาที่ล่องลอยอย่างช้าๆ ไปบนท้องนภาอันกว้างใหญ่ แต่ถึงนภาจะยิ่งใหญ่เพียงใด ก็ไม่สามารถที่จะเอื้อมมือไปคว้าไว้เสียได้

...เว้นแต่ว่า....เมฆา...จะล่องลอยเข้ามาหานภาเสียเอง...

ช่วงเวลาแห่งชีวิตก็ไม่เคยคงที่อยู่แบบใดแบบหนึ่ง

ไม่เคยหยุดนิ่ง แต่ก็ไม่เคยจะกระตือรือร้น

'เคียวยะ....' ร้องออกไปครั้งที่ 3 ดวงหน้าหวานหันหลับมามอง ก่อนจะหันหลังกลับไปอย่างไม่สนใจ

แล้วค่อยๆล่องลอยห่างไปจากเขา....

"เคียวยะ...." ดีโน่เข้ามาในห้องทำงานของอีกฝ่ายเป็นครั้งที่ 2 ก่อนที่จะเห็นคนตัวบางยืนอยู่หน้าประตูข้างใน เหมือนกำลังจะออกไปข้างนอก

"มีธุระหรอ? แห่ะๆ งั้น..ฉันไปก่อนนะ" เขาโบกมือลา แต่ก็ถูกมือเรียวของอีกฝ่ายจับเอาไว้

"แกเป็นอะไร?........."

นั่นสิ...เขาเป็นอะไรกันแน่?

"ฉันชอบเคียวยะ...."

ร้องเรียกเป็นครั้งที่ 4
พูดไปแล้ว! พูดออกไปแล้ว...

"ทำไมไม่บอกตั้งแต่ทีแรก...." คำถามของร่างตรงหน้าทำให้ดีโน่ชะงักกึก..

"ก็ฉํนกลัวเคียวยะจะไม่เล่นด้วยนี่นา..."

'ได้โปรดเถอะ...เคียวยะ' ร้องเรียกเป็นครั้งที่ 5

"......." แทนคำตอบ ร่างเล็กเขย่งปลายเท้าขึ้น ก่อนจะแนบริมฝีปากของตนเข้ากับริมฝีปากของอีกฝ่าย ดีโน่ตาเบิกโพลงด้วยความตกใจ ไม่นานนัก ร่างเล็ก็ถอนจูบออก

"เคียวยะ...." ร้องเรียกเป็นครั้งที่ 6 สิ่งที่ตอนกลับมาคือใบหน้าหวานที่กำลังแดงก่ำ ริมฝีปากบางที่กำลังเม้มแน่น พร้อมกับมือบางทั้งสองข้างที่จับชายเสื้อโค้ทเขาไว้แน่น

ก่อนที่ดีโน่จะเคยคางของีกฝ่ายขึ้น แล้วประกบจูบลงอีกครั้ง

แกน่ะ...ชอบทำสีหน้าลำบากใจเวลาอยู่กับฉัน
มันทำให้ฉันนึกรำคาญแกมาตลอด
ทุกวันเวลาคุยกัน แกก็ชอบยิ้มแหยๆ โดยที่ฉันไม่เคยรู้ ว่าเป้นเพราะอะไร
แกน่ะ...ชอบทำตัววุ่นวาย
แล้วบางที ก็ชอบทำตัวเข้าถึงยาก
ทั้งๆที่พยายามจะทำความรู้จัก...
ก่อนหน้านี้ ฉันเหม็นขี้หน้าแก...แต่ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่
ก็อยากจะคุยกับแก...อยากจะเห็นยิ้มของแกที่ไม่ใช่ยิ้มแหยๆแบบนั้น

ฉันเป็นอะไรกันแน่?

เคียวยะน่ะ...ชอบโมโหหงุดหงิดเวลาฉันทำอะไรบ้าๆ
เคียวยะน่ะ....น่ารักที่สุดก็ตอนที่ทำหน้าหงุดหงิดใส่ฉัน
แต่ฉันก็อยากรู้ ว่าเคียวยะจะคิดกับฉันแบบไหนกันแน่
ครูฝึกห่วยๆ แม้ขี้แหย หรืออาจจะชอบฉัน?

นั่นสินะ ฉันกำลังคิดอะไรอยู่กันแน่?

ยามที่เมฆส่องประกาย ก็เหมือนกับการเปลี่ยนแปลงของคน

เมื่อเมฆาที่สว่างไสวล่องลอยอยู่บนท้องนภาอันกว้างใหญ่...ก็ย่อมจะคลายความมืดมนให้กับท้องนภานั้น....

-END-

เสื่อมมมม อ่านไดลุงเมื่อชาติทีแล้วก็เกิดอาการเสิ่อม เอาปรัชญาของลุงมาลงฟิคเลยทีเดียว อ่ะหุหุ

edit @ 4 Nov 2009 18:20:18 by *~/SIMM/~*

edit @ 7 Nov 2009 15:10:43 by llSHOVYll